Audiometria tonalna jest subiektywnym (zależnym od współpracy z pacjentem) badaniem słuchu. Oznacza to, że osoba badana sama informuje, kiedy usłyszy dźwięk.
Jak wygląda badanie słuchu?
Polega ono na tym, że dziecko lub dorosły ma założone na uszy słuchawki. Słyszy kolejno dźwięki o różnej częstotliwości i natężeniu. Są to dźwięki niskie i wysokie, ciche i głośniejsze.
Osoba badana reaguje na te dźwięki, naciskając odpowiedni przycisk. W ten sposób można sprawdzić, jak cichy dźwięk jest jeszcze słyszany.
Jak bada się słuch młodszych dzieci?
Młodsze dzieci mogą słyszeć w słuchawkach nazwy przedmiotów i zwierząt. Wówczas zamiast naciskać przycisk, wskazują odpowiedni obrazek na planszy. Badanie takie nazywa się audiometrią obrazkową.
Jeśli dziecko nie zna niektórych obrazków, można poprosić je, aby po usłyszeniu dźwięku w słuchawkach wrzuciło klocek do pudełka. Wówczas mówimy o audiometrii zabawowej. Dzięki temu dziecko może uczestniczyć w badaniu poprzez prostą zabawę.
Co pokazuje wynik badania słuchu?
Wynik audiometrii tonalnej zostaje zapisany w dokumencie zwanym audiogramem.
Audiogram to wykres, który pokazuje, jak dobrze słyszane są dźwięki o różnej częstotliwości i natężeniu.
Na osi poziomej mamy częstotliwość dźwięku – od niskich tonów (lewa strona) do wysokich (prawa strona).
Na osi pionowej widzimy natężenie dźwięku w decybelach, czyli jak głośny musiał być dźwięk, aby został usłyszany. Im niżej na wykresie, tym głośniejszy musiał być dźwięk.
- OSymbol „O” oznacza słuch prawego ucha.
- XSymbol „X” oznacza słuch lewego ucha.
Połączone symbole tworzą linie, które pokazują próg słyszenia – czyli najcichsze dźwięki, jakie dana osoba usłyszała. Im bardziej linie są przesunięte w dół, tym większy może być niedosłuch.
Za prawidłowy wynik przyjmuje się zwykle próg słyszenia do 20 dB (decybeli).
Jeśli masz już audiogram – zapraszam, chętnie go wspólnie przeanalizujemy. A jeśli jeszcze nie badałeś/-aś słuchu swojego lub słuchu swojego dziecka – to najlepszy moment, by to zrobić!